Tok obliczeń przekładni hipoidalnych

Ustalanie toku obliczeń geometrycznych przekładni hipoidalnych
Obliczanie przekładni hipoidalnych, ze względu na liczbę zależności i konieczną wielowariantowość jest skomputeryzowane we wszystkich systemach. Wobec zautomatyzowania obliczeń, najczęściej nie są podawane zależności geometryczne i kinematyczne, na podstawie których następuje obliczenie przekładni. Dla wyjaśnienia toku obliczeń zostaną przedstawione poniżej kompletne zestawy zależności umożliwiające śledzenie procesu obliczeń stosowanych we wszystkich systemach.

Obliczanie przekładni hipoidalnych w systemie Gleasona
W systemie Gleasona zostały opracowane dwa zasadnicze typy przekładni hipoidalnych, tzw. typ DUPLEX rzadziej stosowany oraz STANDARD najbardziej rozpowszechniony. Nazwa przekładni pochodzi od rodzaju ukształtowania koła. Przekładnia hipoidalna typu STANDARD charakteryzuje się tym, że koło ma jeden wspólny wierzchołek stożków: podziałowego, głów i stóp. W typie przekładni DUPLEX koło ma niepokrywające się wierzchołki stożka podziałowe go, głów i stóp. W obydwu typach przekładni wierzchołki stożków stóp i głów zębnika wynikają ze współpracy powierzchni. Rozróżnienie toku obliczeń przekładni STANDARD i DUPLEX ma miejsce w drugim etapie, gdy określane są stożki stóp i głów członów przekładni.

Obliczanie wielkości geometrycznych związanych z zastępczymi stożkami podziałowymi.
Pierwszym etapem jest określenie przybliżonej wielkości kąta stożka podziałowego koła.
Stosowany w tym przypadku współczynnik 1, 2 uwzględnia zmianę kąta stożka podziałowego koła przekładni hipoidalnej w stosunku do przekładni stożkowej o tym samym przełożeniu. Ponieważ obliczenie wielkości geometrycznych zastępczych stożków podziałowych przeprowadza się w systemie Gleasona w odniesieniu do środka szerokości wieńca zębatego koła, należy ustalić średni promień podziałowy koła. 

W celu określenia geometrii zastępczych stożków podziałowych stosuje się trzy kolejne przybliżenia położenia punktu styczności średnich okręgów współpracujących kół. W pierwszym przybliżeniu zakłada się, że punkt styczności P" leży w płaszczyźnie prostopadłej do płaszczyzny średniego okręgu koła, przechodzącej przez oś zębnika.

Drukuj