Sprawdzanie dokładności ślimaka i ślimacznicy oraz montaż przekładni

Sprawdzanie dokładności uzębień w przekładniach ślimakowych nie należy do zadań prostych. Przyczyną tego jest dość zawiły kształt powierzchni zębów. W przekładniach walcowych na przykład łatwiejszy do sprawdzenia jest ślimak. Jego też sprawdza się w pierwszym rzędzie drogą bezpośrednią. Ślimacznicę natomiast można sprawdzać drogą pośrednią, badając prawidłowość jej współpracy ze sprawdzonym uprzednio ślimakiem. W przekładniach globoidalnych typu Hindleya (Cone'a) sytuacja wygląda podobnie, natomiast w przekładniach globoidalnych typu Wildhabera łatwiej jest sprawdzić ślimacznicę. Dlatego ją w pierwszym rzędzie sprawdzałoby się w sposób bezpośredni. Ślimak Wildhabera można już natomiast sprawdzać drogą pośrednią.

Złożoność powierzchni zębów sprawia, że chcąc sprawdzić kształt zęba trzeba wykonać nie jeden lecz wiele pomiarów. Pragnąc ocenić dokładność powierzchni sprawdza się dokładność wykonania charakteryzujących ją parametrów, jak zarys zęba. linia zęba, podziałka itp. Każdy z tych parametrów sprawdza się inaczej, chociaż wszystkie one mogą być nieraz sprawdzane na tym samym przyrządzie. W naszych rozważaniach zajmiemy się nie tyle budową przyrządów, ile raczej metodami pomiarów. Dlatego też metody te usystematyzowane zostaną nie według przyrządów, ale według parametrów, do których sprawdzenia mają one służyć.

Przy okazji tych ogólnych uwag warto jeszcze dodać, że frezy ślimakowe w pewnym sensie można również zaliczyć do ślimaków, a więc do ich sprawdzenia można stosować podobne metody oraz wyposażenia. Różnica między frezami ślimakowymi i ślimakami polega przede wszystkim na tym, że ślimaki tworzą powierzchnię ciągłą, a zęby frezów mają powierzchnie przerywane. Tylko krawędzie ostrzy leżą na wspólnej powierzchni ciągłej, odpowiadającej powierzchni zębów ślimaka, natomiast zatoczone lub zaszlifowane boczne powierzchnie zębów nie są ciągłe. Sprawdzanie frezów ślimakowych może polegać na sprawdzeniu powierzchni krawędzi ostrzy albo na sprawdzeniu kształtu powierzchni przyłożenia oraz powierzchni natarcia, których przecięcie tworzy krawędź ostrza. W tym drugim przypadku ustalając parametry powierzchni sprawdzanej trzeba uwzględnić nie tylko wymiary wynikające z wymiarów ślimaka, ale również i fakt zatoczenia, względnie zatoczenia i zaszlifowania zębów.

 

Drukuj