Kinematyka procesów docierania zębów

Wszystkie firmy zajmujące się projektowaniem i technologią przekładni stożkowych i hipoidalnych opracowały własne metody docierania. Ze względu na istotę procesu metody te są bardzo zbliżone do siebie. Operacja docierania przeprowadzana jest w trakcie wzajemnej współpracy zębów kół pary pod lekkim obciążeniem. Podczas wykonywania ruchu obrotowego kół współpracujących pary podawany jest czynnik docierający do strefy współpracy. W czasie procesu docierania zmieniane są względne położenie koła i zębnika dla zapewnienia obróbki określonych stref powierzchni zębów. Rozróżnia się następujące ruchy zmieniające wzajemne położenie kół:

1 — ruch prostopadły do osi koła lub wahadłowy kola wpływający na zmianę lokalizacji śladu współpracy. Przy przemieszczaniu plamy współpracy wzdłuż linii zęba następuje zmiana jej położenia na wysokości zęba.

2 — ruch w kierunku osi zębnika powodujący zmianę skośności śladu współpracy. Przemieszcza on plamę współpracy na wysokości zęba. Przez skojarzenie z ruchem koła (V) można uzyskać ślad współpracy zębów w środku szerokości wieńca zębatego lub na jej krańcach.

3 — ruch prostoliniowy w kierunku osi koła, ma za zadanie sterowanie wielkością luzu obwodowego.

Niezależnie od ruchów powodujących ciągłe lub skokowe zmiany wzajemnego położenia obrabianych kół (V, H, J), w procesie docierania występuje ruch obrotowy. Elementem napędzającym jest zębnik; koło jest hamowane.

Ruch obrotowy docieranej pary odbywa się w dwu kierunkach, w celu obróbki powierzchni obydwu stron zębów. Stosuje się najczęściej prędkość obrotową zębnika ~ 1200 obr/min, co przy średnich wymiarach przekładni daje prędkość obwodową w środku szerokości wieńców zębatych równą 3-4 m/s. W najnowszych rozwiązaniach maszyn docierających stosowane są wyższe prędkości obrotowe zębnika. Przekładnie stożkowe o przełożeniu u = 1 wymagają docieraczek o zmiennej prędkości obrotowej, dla uzyskania mniejszych prędkości obrotowych przy środkowym ustawieniu wzajemnym kół i większych przy maksymalnym przesunięciu V, H, J. Tego rodzaju zmiany prędkości obwodowych dają możliwość docierania w krótszym czasie.

Drukuj