Parametry procesu docierania stosowane w systemie Gleasona

Produkowane przez firmę Gleason docieraczki mogą wykonywać obróbkę wykańczającą kół o kącie osi 90° i maksymalnej średnicy zewnętrznej 24". Budowane są również maszyny do docierania kół stożkowych i hipoidalnych typu uniwersalnego pozwalające na obróbkę kół o kącie osi 0-180° i maksymalnej średnicy zewnętrznej koła 24".

Starsze typy maszyn miały układy mechaniczne wymuszania ruchów względnych kół. Współcześnie budowane maszyny Gleasona wyposażane są w hydrauliczne silniki krokowe do zmiany położenia wzajemnego koła i zębnika.

Proces docierania opiera się na danych uzyskiwanych z maszyn kontrolnych. Sprawdzone koła (po obróbce cieplnej) są dobierane parami tak, aby w parach wykazywały zbliżone wartości wielkości przesunięć V, H iJ mierzonych na maszynach kontrolnych, w celu ustalenia właściwych pozycji śladu współpracy. Pozwala to na prowadzenie procesu docierania przy stałych ustawieniach maszyn docierających, co jest bardzo ważne w produkcji masowej i wielkoseryjnej. Ustawienie docieraczki w przypadku, gdy po hartowaniu uzyskiwany jest właściwy ślad współpracy wykazywany na maszynie kontrolnej, polega na osiągnięciu tych samych wielkości ustawczych, jakie osiągano na maszynie kontrolnej przy doborze par docieranych kół. Dla uzyskania gładkości powierzchni docieranych zębów wzdłuż całej ich długości i szerokości ustawiane położenia wzajemne kół są zmieniane wielokrotnie w sposób automatyczny w czasie trwania cyklu docierania. Nie zawsze jednak kontrola śladu współpracy kół po obróbce cieplnej daje pozytywne wyniki. Przy dużych różnicach odchyłek współrzędnych V, H i / od przewidzianych (ustalonych przez praktykę) dla danego typu przekładni należy rozważyć korektę procesu frezowania uzębienia.

Niezależnie od przyjmowanych wielkości, które oznaczają przesunięcia, jakich należy dokonać aby osiągnąć ślady współpracy od strony wewnętrznej i zewnętrznej wieńca zębatego (przemieszczenie śladu współpracy wzdłuż zęba), zalecana jest zmiana współrzędnych teoretycznych ustawienia zębnika w stosunku do koła.

System Gleasona zaleca przy docieraniu przekładni hipoidalnych zmianę wielkości montażowych — dla lewych zębników zmniejszenie przesunięcia hipoidalnego i odległości montażowej zębnika o 0,003", a dla prawych zwiększenie tych wymiarów o 0,003". Taka zmiana pozycji zębnika w stosunku do koła powoduje przy sprawdzaniu przed docieraniem przesunięcie śladu ku głowie zęba, ale po procesie docierania przy kontroli wg teoretycznych ustawień montażowych ślad współpracy jest poprawny. Przy docieraniu kół stożkowych generalnie zwiększa się odległość montażową zębnika o 0,003-0,005". Luz obwodowy w procesie docierania powinien być przyjmowany o 0,002" mniejszy od najmniejszego stosowanego na maszynie kontrolnej. Jeżeli koła montowane są z mniejszym luzem obwodowym od stosowanego podczas kontroli współpracy, należy skrócić cykl docierania, aby uniknąć tzw. interferencji tzn. kontaktu głowy zęba jednego koła z krawędzią (przy stopie drugiego koła) utworzoną przez wybranie materiału przez docieranie.

Docieranie kół ze zbyt małym luzem obwodowym powoduje, że ślad współpracy będzie zlokalizowany wzdłuż linii protuberancji (TOPREM) i oddalony bardziej od wewnętrznej strony wieńca przy sprawdzaniu na maszynie kontrolnej przy prawidłowym luzie obwodowym. Przy zbyt małym luzie obwodowym lub bez luzu proces docierania nie może być właściwie prowadzony, gdyż jednocześnie docierane są dwie strony zębów kół. W wyniku uzyskuje się głośną pracę przekładni.

Docieranie kół ze zbyt dużym luzem obwodowym spowoduje usuwanie większej warstwy materiału z głów zębów. Kontrola tak docieranych kół przy prawidłowo ustawionym luzie obwodowym wykaże zmniejszenie szerokości śladu współpracy od strony wewnętrznej wieńca zębatego.

Drukuj