Zasady ustalania parametrów docierania

W dostępnej literaturze brak jest pozycji omawiającej metodykę postępowania przy ustalaniu procesów docierania w systemach Gleasona i Klingelnberga. Jedyną dostępną na ten temat literaturę stanowią publikacje firmowe firmy Oerlikon. Ze względu na duże podobieństwo procesów mogą one być podstawą do ustalania parametrów docierania dla wszystkich systemów.

Koło i zębnik z wykonanymi ostatecznie bazami po obróbce cieplnej są zakładane na maszynę kontrolną i sprawdzane pod kątem śladu współpracy przy teoretycznych odległościach montażowych. W przypadku niewłaściwego śladu współpracy, tzn. położenia tego śladu na stopie lub głowie dokonuje się zmiany współrzędnej H doprowadzając do położenia plamy symetrycznie w stosunku do średniej linii na wysokości czynnej zębów. Jest to tzw. położenie zerowe, a plama współpracy zlokalizowana jest w okolicy środka szerokości wieńca zębatego. Po osiągnięciu położenia zerowego przemieszcza się względnie koło na wielkość H i odpowiadającą jej wielkość V tak, aby plama współpracy osiągnęła położenie na wewnętrznej połowie wieńca zębatego możliwie bliskie krawędzi wewnętrznej zęba. Po przeprowadzonych korektach, położenie V, H, i J jest notowane.

Następną czynnością jest doprowadzenie plamy współpracy do położenia na zewnętrznej połowie szerokości zęba, skorygowanie i zapisanie współrzędnych V,H i J. Różnice współrzędnych V, H i J od położenia środkowego są sumarycznymi przemieszczeniami względnymi kół, które muszą być osiągane w procesie docierania. W zależności od konstrukcji docieraczki wielkości te są nastawiane bądź na wskaźnikach szafy sterującej (SL-2 i SL-3) lub za pomocą śrub mikrometrycznych w maszynie SKL.

W systemie Gleasona jest możliwość regulacji przesunięć i ich wielkości, jak też prędkości przemieszczeń. Ponieważ wszystkie przesunięcia we współczesnych docieraczkach tego systemu dokonywane są przy zastosowaniu hydraulicznych silników krokowych sterowanych elektronicznie, można zaprogramować cały proces przez odpowiednie nastawienie liczników dekadowych w szafie sterowniczej.

Dobór czasów docierania poszczególnych stref zależny jest od kierunku korekcji śladu współpracy. Zwiększenie czasu docierania w poszczególnej strefie przy pozostawieniu czasu wstępnie ustalonego dla obróbki sąsiedniej strefy tej samej strony zęba, prowadzi do zdjęcia różnej grubości warstw materiału. Jeżeli po obróbce cieplnej kontrolowany ślad współpracy w położeniu zerowym nie ma właściwego kształtu i lokalizacji, można przez dobór różnych czasów docierania sąsiednich stref doprowadzić do naprawy sytuacji. Przy zwiększeniu czasu docierania w strefie zewnętrznej strony wieńca zębatego uzyskuje się ślad współpracy zlokalizowany na wewnętrznej stronie wieńca zębatego i odwrotnie.

Drukuj